Wrth i'r môr-wenoliaid cyntaf gyrraedd, cawsom amser i ddysgu rhythmau'r safle - gan gynnal arolygon o wylanod penddu, piod môr, a’r chwtiaid aur, tra hefyd yn dysgu am fonitro’r lagŵn a rheoli’r cored yn ystod llanwau mawr dramatig y gwanwyn.
Wrth i'r môr-wenoliaid pigddu cyntaf gyrraedd, ymunodd eu galwadau â'r awyr oedd eisoes wedi llenwi o alwadau di-baid y gwylanod penddu, yr oedd eu hegni yn dod â bywyd i foreau gwyntog a dyddiau pan oedd stormydd yn curo’r arfordir. Yn eu plith, dechreuodd y gwylanod Môr y Canoldir mwy swil ymddangos - yn ddirgel ar y dechrau, ond cyn bo hir yn gwbl ddiamheuol gyda’u pennau du fel y glo, eu pigau coch dwfn a’u galwadau meddal, fel canu grwndi.
Wrth i'r wythnosau fynd heibio, cynyddodd y niferoedd - fel y gwnaeth y tymheredd! Cofnodwyd hyd at 19 o wylanod Môr y Canoldir, ac i ddechrau roedd yn edrych fel hyd at naw pâr, ond erbyn canol mis Mehefin daeth yn amlwg mai dim ond pedwar pâr a lwyddodd i ddeor cywion. Roedd eu hymddygiad – paru, nythu, a hyd yn oed achosion achlysurol o groesi â gwylanod penddu – yn cynnig cipolwg hynod ddiddorol ar gymhlethdod bywyd y nythfa. Mae'r ddwy rywogaeth yn chwarae rhan hanfodol yma, gan weithredu fel amddiffynwyr gwyliadwrus yn erbyn ysglyfaethwyr, yn enwedig gwylanod y penwaig, ac yn cyfrannu at y rhyngweithio swnllyd dyddiol o amgylch yr ynysoedd.
